Till the End of Time:จนกว่าเวลา...จะสูญสิ้น...




จิตใจ...ก็เหมือนกับช่องว่างช่องนึง...


ที่ไม่มีทางที่จะถมมันให้เต็มได้...ไม่ว่ายังไงก็ตาม...


แล้วทำไมคนเรา...ถึงถมมันให้เต็มไม่ได้ละ...


นั้นก็เพราะ คนเรายังคงมีกิเลส ตัณหา...


ยังคงมีความมืดในจิตใจ...

ที่จะคอยกัดกินผู้เป็นเจ้านาย...


บางที..ความมืดนั้น...ก็กัดกิน...จนหมดหัวใจ...ให้จมไปกับความมืด...

บางที...ความมืดนั้น...ก็ถูกแสงสว่างในจิตใจ...กำจัดไป...


ถ้างั้น...แล้วทำไมเราต้องมีช่องว่างในจิตใจด้วยละ...

เพื่อพิสูจน์ความเป็นมนุษย์อย่างนั้นเหรอ...

เพื่อให้เราคอยกำจัดมันงั้นเหรอ...


พระผู้เป็นเจ้า...กำลังเล่นอะไรอยู่อย่างนั้นเหรอ?


กับชีวิตมนุษย์...


ถ้าเราไม่มีช่องว่าง...ไม่มีความมืดในจิตใจ...

โลกเราคงจะสงบสุขกว่านี้...คงจะมีอะไรที่ดีกว่านี้...


คงจะเห็นผู้คนใช้ชีวิตอย่างสันติ...กำลังยิ้ม...หัวเราอย่างสนุกสนาน...

คงจะเห็นผู้คนใช้ชีวิตอย่างอบอุ่น...ปลอดภัย...มีความสุข...


คงจะเห็นสังคม...ที่ปราศจากคนเลว...

คงจะเห็นสังคม...ที่ทีแต่สันติภาพ...


คงมีแต่ชีวิต...ที่อยู่อย่างพอเพียง...ไม่แก่งแย่ง...ชิงดีชิงเด่น...ประหยัด...มัธยัสถ์...





และที่สำคัญ..








คงจะไม่มีเหลี่ยมกับหงอกมาทะเลาะกันอย่างนี้หรอก!!!